tren raylarının tıkırtısını rüzgarı kesen bir uçağın bulutlarda açtığı delik izledi. ve tüm bunlar olup bittikten sonra ben yeniden evimdeydim. elimde valizler öylece beklerken aklımdan geçen tek şey "neden dünyanın başka herhangi bir yeri değil de burası benim evim?"di. oysa daha genç ve daha korkusuzken, insan kafasını koyduğu taşta uyuyabilmeli, kutup dairesinden sık ormanlara kadar her bir kara parçasında yaşayabilmeli derdim. birkaç kez yutkunup kulaklarımdaki basınçtan kurtulduktan sonra cevabı bulmuştum. burayı ev yapan kalbi güzel dostlarımdı, özlediğim sevgilimdi, etimin tırnağı-tırnağımın eti ailemdi...tüm koşturmacadan sonra ancak bugün kendime "hoşgeldin" diyebildim. her türlü gidişin dönüşünde yeni hikayeleri paylaşmak için....